Dünyamdan Bir Ses

Bazen kendimi anlatacak kelime bulamıyorum. Oysa içimde durmadan konuşan bir ses var. Susmuyor. Gece herkes uyuduğunda bile ayakta. Asıl yorgunluk da burada başlıyor: İnsan başkalarına değil, kendi içine yetişemediğinde yoruluyor. Kalabalıkların içinde yürürken içimde yalnız bir çocuk taşıyorum. Kimse fark etmiyor. Gülümsediğimde iyi olduğumu sanıyorlar, sustuğumda geçtiğini. Oysa bazı duygular geçmez; sadece şekil değiştirir. İçimize çekilir, sessizleşir, ama orada kalır. İç dünyamda en çok şu soru yankılanıyor: “Ben gerçekten anlaşılmak mı istiyorum, yoksa sadece görülmek mi?” Bazen ikisi arasındaki farkı ben bile ayırt edemiyorum. Çünkü insan, anlaşılmadığını hissettiğinde görünmez olur. Kendimle yaptığım konuşmaların çoğu yarım kalıyor. Çünkü bazı cevaplar cesaret istiyor. İnsan kendi gerçeğine dokunduğunda canı acıyor. Ama yine de o acıyı seviyorum. Çünkü hissettiğimi bana hatırlatıyor. Çelişkilerim var. Hem güçlü görünmek istiyorum hem de birinin “yoruldun” demesine ihtiyaç duyuyorum. Hem özgür olmak istiyorum hem de bir yere ait hissetmek. Bu çelişkiler beni bölmüyor; beni insan yapıyor. İç dünyam bazen çok sessiz. O sessizlikte geçmişin izleri dolaşıyor. Söylenmemiş cümleler, yarım kalan vedalar, içimde tuttuğum duygular… Hepsi aynı masada oturuyor. Ben de karşılarına geçip dinliyorum. Bu yazı bir çözüm değil. Bir yol da göstermiyor. Sadece içimden dökülen bir monolog. Çünkü bazı duygular anlatılmak için değil, paylaşılmak için var. Ve bugün kendime şunu söylüyorum: Güçlü olmak, hiç kırılmamak değildir. Güçlü olmak, kırıldığını inkâr etmemektir. — İç dünyamdan, kalbime yazılmış bir not

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Dişil Dürtüler

Resim
 Bazen içimde bir şey kıpırdıyor. Adını koymak istemiyorum. Çünkü isim verdiğim anda, başkalarının tanımlarına karışacak gibi. Dişil dediğim şey; zayıflık değil, kararsızlık hiç değil. Daha çok hissetme hâli. Bir durumu anlamadan önce sezme, bir cümle kurulmadan önce susma isteği. Bende bu dürtüler çoğu zaman geceleri ortaya çıkıyor. Gündüzleri bastırılan, ötelenen, “sonra bakarız” denilen ne varsa karanlıkta kendine yer buluyor. O anlarda güçlü görünmek istemiyorum. Haklı çıkmak, dik durmak, açıklamak da istemiyorum. Sadece olduğum gibi kalmak. Toplum bazı hisleri erkenden öğretiyor insana. Hangisinin kabul edilir, hangisinin gizlenmesi gerektiğini. Ben uzun süre dinledim bunu. Ama içimdeki ses, dinlemeyi bıraktığımda daha net konuştu. Bu dürtüler beni daha az “erkek” yapmıyor. Daha çok “ben” yapıyor. Yumuşak olduğum yerler var. Kırıldığım, çekildiğim, sustuğum. Ve bunların hepsi bana ait. Burada yazmamın sebebi de bu zaten. Bir tarafımı savunmak değil. Bir...
Devamı

Bu Bir İç Konuşma

Resim
 Neden Monolog? Çünkü bazı cümleler muhatap istemez. Anlatılmak için değil, duyulmak için doğar. Monolog, insanın kendine geç kalmış cevaplarıdır. Soruların kalabalıkta boğulmadığı tek yer. Kimseye Anlatamadıklarım İnsan her şeyi anlatamaz. Bazı duygular var, kelimeye dökülünce hafiflemiyor; aksine daha da ağırlaşıyor. Bazen güçlü görünürken kırılgan, bazen erkeksi dururken dişil, bazen emin konuşurken kararsız hissediyorum. Bunları anlatacak doğru an, doğru insan, doğru dil yoktu. O yüzden buradalar. Bu yazılar bir itiraf değil. Sadece saklanmamış hâlim. Burada bir şeyleri ispat etmeye çalışmıyorum. Haklı çıkmaya da. Sadece içimde biriken sesleri, sırasını beklemeden yazıyorum. Monolog, susmanın yazıya dönüşmüş hâlidir. Bu Bir Blog Değil, Bir İç Konuşma “Bazen en kalabalık anlar, en yalnız hissettiklerimizdir.” Burada öğüt yok. Çözüm yok. “Şöyle yaparsan düzelir” cümleleri hiç yok. Burası bir blog gibi görünse de aslında bir iç konuşma. Yüksek sesle yapılmış, ama k...
Devamı